şahinkafa serzenişte

Bugün, teknik olarak dün, yaşama sevinciyle uyanıp günü dolu dolu geçirme kararı aldım. Birkaç plan yaptım ve bir anda bütün bu sevinç yerini üşengeçliğe ve amaçsızlığa bıraktı. Tüm gün evde oturup kelimenin tam anlamıyla "hiçbir şey" yapmadım. Yapacak mecal bulamadım desem daha doğru olur. Aslına bakarsanız son zamanlarda bunu hep yapıyorum. Birtakım planlar yapıyorum, kararlar alıyorum fakat eyleme dökemiyorum. Ne bunları gerçekleştirecek istek duyuyorum ne de azim buluyorum kendimde. Nedeni ne bilmiyorum belki de hiç planlamamışken ikinci kez üniversiteye hazırlanmamın verdiği bir bıkkınlık var. Ya da hiçbir şeyin istediğim yönde gitmeyeceğini bana tekrar tekrar gösteren çok şey yaşadım aynı anda. Bilemiyorum. Fakat şu bir gerçek ki motivasyon eksikliği kendine saygıyı da öldürüyor bir yerden sonra. Bir şeylerin olmasını isteyip hiçbir şey yapmamak çok aptalca bir beklenti gibi geliyor bana. Bunun çözümü nasıl olur bilemiyorum ama bildiğim bir şey var ki bekleyerek hiçbir şey elde edemiyorsun. Bu aralar bir hedefim olduğuna ve bir şey başarmak istediğime bile emin değilim. İşte işin kötü yanı burada başlıyor zaten. İnsan kendini yönetemiyorken hayatını nasıl yönlendirsin? Ben kendime çekidüzen vermem gerektiğini bildiğim halde elimden bir şey gelmeyişini izlemeye devam etmek istemiyorum sanırım. Umarım bu saçma depresif dönemim kısa sürelidir ve umarım hayatın düşündüğüm kadar boş olmadığını göreceğim şeyler de başıma gelir. Çünkü eğer hayat buysa ve hepiniz bu kadar hevesliyseniz bir şeyler yapmakta, aynı fikirde olmadığımızı görmekten korkuyorum.